Het snobisme van de 21e eeuw
Ik was vanmorgen met Tim in de klusjeskelder, toen buurman Filip het paradijsje van de klusjesman binnenliep. “Mijn zoon is vandaag voor het eerst met zijn nieuwe auto weg,” vertelde hij. “Nou ja, nieuw, hij heeft hem voor 6.500 (250 euro) kronen op de kop getikt.” “Kijk eens aan,” zei ik, “en wij maar beweren dat we ons nog geen auto kunnen permitteren. Dat is dus klinkklare onzin!” “Nou ja,” vervolgde Filip, “voordat hij echt kon gaan rijden heeft hij er wel nog bijna het driedubbele aan reparatiekosten ingestoken. En nu er al een maand sneeuw ligt, staat de auto hier werkeloos geparkeerd: accu leeg dus. Ik heb hem gisteren opgeladen en stond hier ´s avonds om half elf op de parkeerplaats over de auto gebogen om hem er weer in te doen, terwijl mijn zoon me bijscheen met een zaklantaarn. Maar goed, vanmorgen is hij echt weggereden, dat is al heel wat.”
“Doet me denken aan Bartoš,” merkte de klusjesman op. “Die heeft maar liefst twee auto´s: een Peugeot van 18 jaar oud, waarmee hij twee keer per jaar naar Liberec rijdt, en een dertig jaar oude Trabant, waarmee hij alleen hier naartoe gaat, en naar zijn werk – wat allebei vlakbij is. Ik zeg hem altijd: Meneer Bartoš, u lijdt aan het snobisme van de eenentwintigste eeuw. Waar heeft een mens als u twee auto´s voor nodig? Dus gingen we laatst voor de grap eens berekenen hoeveel hem dat autorijden per kilometer kost. Snelwegsticker, WA, parkeergarage, benzine en – gek genoeg – ook onderhoudskosten, want Bartoš is dan van vroeger wel automonteur, maar heeft twee linkerhanden en er is geen defect dat hij eigenhandig kan verhelpen. Al met al komt het hem op 600 kronen (23 euro) per kilometer!”
“Tja,” reageerde Filip filosofisch, “dit soort mensen moet gewoon eerst uitsterven. Een auto is in hun ogen nog steeds een heel bezit – vroeger stond je immers jaren voor zo´n auto op de wachtlijst – en daarom kunnen ze er gewoon geen afstand van doen.” Om te vervolgen: “En gaat hij met die Peugeot alleen maar naar Liberec? Waarom neemt hij niet gewoon de bus? Student Agency rijdt ieder uur en brengt je er voor 60 kronen naartoe. Je krijg nog een krant en koffie onderweg ook. Maar ja, hij zal zich wel niet willen binden aan de bustijden. “Niet willen binden, ha ha,” schamperde de klusjesman. “Weten jullie hoe laat hij na zo´n weekend Liberec op zondag altijd weer naar huis gaat? Om twee uur ´s middags al! Omdat hij anders zijn auto niet meer kwijt kan in de flatwijk! Hij is gewoon een slaaf van dat ding!” Om er zijn lijfspreuk nog maar eens aan toe te voegen: “Niets hebben, niets willen en niets moeten, dat is mijn motto. Dat maakt het leven een stuk eenvoudiger!”