Op deze hele aardbol loopt waarschijnlijk niemand anders met de naam Elisabeth Astrid Fikejsová rond. Ik hoef dan ook niet bang te zijn voor naamsverwarring of persoonsverwisselingen. Voor mijn buurvrouw Hana Svobodová is het een heel ander verhaal. Die ontvangt regelmatig post die bestemd is voor haar naamgenote die een eindje verderop woont. Ze kreeg zelfs eens medicijnen voorgeschreven die een heel andere mevrouw Svobodová – met een heel andere ziekte, maar dezelfde huisarts – gebruikt, vertelde ze me vandaag.

Onlangs kwam “mijn” mevrouw Svobodová op straat ten val. Haar voet was blijven steken in een stuk ijzerdraad dat op straat rondslingerde. Over de ware toedracht van het voorval kan ze niet veel meer vertellen, want ze kwam pas in de ambulance weer bij bewustzijn. Eenmaal in het ziekenhuis bekeek de arts de verwondingen en constateerde dat het gelukkig meeviel. Even later werd op dezelfde afdeling een man binnengebracht die ook tegen de vlakte was gegaan, maar er een stuk erger aan toe was. Overal bloed, niet bepaald een prettig gezicht. Al gauw kwam er een verpleegster naar mevrouw Svobodová toe, of ze even kon helpen, ze hadden het adres en de geboortedatum van meneer Svoboda nodig. “Maar waarom?” reageerde mevrouw Svobodová stomverbaasd. “Mijn man is hier toch helemaal niet!” Waarop er een andere verpleegkundige binnenliep: “Nou mevrouw Svobodová, uw man is ook behoorlijk toegetakeld! Het enige wat hij zich nog kan herinneren is zijn naam!” Toen begon haar wat te dagen. Na een tijdje begon ook meneer Svoboda weer wat bij zijn positieven te komen en kon zijn vermeende echtgenote hem vertellen welke verwarring er op de afdeling was ontstaan. Ondanks de pijn hadden ze beiden even reden om hartelijk te lachen. “Ik voelde me meteen een stuk beter,” besloot mevrouw Svobodová. “Niet zo verwonderlijk als je zomaar een leuke echtgenoot in de schoot geworpen krijgt,” zei ik. Dat zal mij nou nooit gebeuren…

This entry was posted on Friday, November 6th, 2009 at 16:54 and is filed under Dagelijks leven. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.