Verkeerd begrepen
Een tijdje geleden zat ik samen met de vriendelijke Oekraïense gastarbeider van de vijfde verdieping bij de klusjesman in de kelder. Er werd gezellig gepraat en een borrel gedronken, tot de klusjesman Kočičák aan zag komen. „O nee, daar heb je die mafketel weer,“ verzuchtte hij. Kočičák is een mannetje dat ik regelmatig met zijn ziel onder de arm door de wijk zie struinen. Hij heeft nogal wat schulden, weet ik van de klusjesman, en zijn reparatieservice loopt niet denderend. Er hangt hier vlakbij aan een lantaarnpaal een reclamebordje voor Kočičáks business met in vrijwel ieder woord een taalfout. Dat zal niet al teveel klanten lokken. Echt een vrolijke man is het dan ook niet.
“Dobrý den,” groette Kočičák ons bij binnenkomst. Hij bleef wijdbeens in de deuropening staan, op zijn laarzen met voor mannenbegrippen hoge hakken, want hij is klein van stuk en is daar niet blij mee. Zoals gewoonlijk bracht hij het gesprek op de rotzooi die het in het land is – tijdens het communisme was alles beter, en waag daar niet aan te twijfelen. Grimmig wendde hij zich tot mij: “U komt uit Nederland, hè? En waarom woont u eigenlijk hier? U gaat me toch niet vertellen dat u het hier leuk vindt, of wel?” “Nou, eigenlijk wel,” begon ik voorzichtig. “O ja, en wat is er hier zo leuk dan?” “Nou ja, de natuur, de ruimte, en ik heb hier ook een hoop aardige en interessante mensen ontmoet.” “Aardige mensen, ha ha! Tsjechen zijn vreselijke mensen! Dat kan toch niet waar zijn! Iemand die vrijwillig in dit vreselijke land komt wonen!” Hij keek me uitdagend aan en iedere poging tot een weerwoord werd in de kiem gesmoord. Ik had het allemaal helemaal verkeerd begrepen hier. Tsja, dacht ik bij mezelf, sommige Tsjechen zijn inderdaad net iets minder aardig. En laat er nu net één wijdbeens voor me staan. “Ik geloof dat het tijd wordt dat ik eten ga koken,” maakte ik me met een laf smoesje uit de voeten. Kočičák keek me hoofdschuddend na. Voor hem zal het wel duidelijk zijn: Nederlanders zijn maar een raar volkje. Leuk in Tsjechië. Hoe naïef kun je wezen.
November 19th, 2009 at 12:24
Leuk dat je weer aan het bloggen bent! En ja die vraag en verbazing komen mij ook niet onbekend voor. Tsjechen zijn soms een beetje te negatief over zichzelf en dit land. Het gras aan de andere kant van het hek lijkt altijd groener, maar in Nederland is het ook geen paradijs.