“Smeerlap die je bent! Pas maar op, ik krijg je wel!” schalde een krakende vrouwenstem over het miniatuurstationnetje Smržovka-midden. We liepen het zandperron op en zagen de wachtenden op de trein geamuseerd toekijken hoe een oud vrouwtje vervaarlijk aan kwam rennen uit de tuin van de vervallen spookvilla tegenover het station. “Wat is er aan de hand, Ája?” vroeg iemand aan het boze omaatje. “Zo’n feestelijke dag is het vandaag en die stomme kat waagt het om een arm vogeltje te vangen, het rotbeest! Kijk, daar zit hij met zijn buit!” Het verweerde, tandeloze gezicht van het vrouwtje maakte duidelijk diepe indruk op onze Tim, die fluisterend in het Nederlands vroeg: “Mama, is dat een heks?” Alsof ze hem kon verstaan zei het vrouwtje: “Jullie zullen wel denken jongens, wat is dat voor een kwaad wijf. Ik lijk wel een heks, hí¨?” Ondertussen kwam het boemeltje aanrijden dat ons naar Josefův Důl zou brengen. Ons paasuitje voerde langs imposante rotspartijen en bulderende watervallen, maar dat is alweer een heel ander verhaal. Om iets mee te maken hoef je soms niet veel anders te doen dan gewoon een kijkje op een station te nemen.

This entry was posted on Monday, April 16th, 2007 at 20:20 and is filed under Dagelijks leven. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.