Ruim twee jaar geleden moest ik met mijn oudste zoontje dringend naar Nederland. Mijn vader had tijdens de laatste nacht van een vakantie in Tsjechië een hartstilstand gekregen en daarna tien dagen in een Praags ziekenhuis gelegen. De behandeling was er erg goed geweest, maar het mocht helaas niet meer baten. Nu was hij overgebracht naar Nederland en was het moment aangebroken dat de behandeling zou worden stopgezet. Via het Tsjechisch forum boden “L1 en A3″ me aan om met hen mee te rijden naar Nederland, zodat ik nog op tijd zou zijn.

Ondanks de zware omstandigheden – kort daarvoor had ook mijn man ons verlaten – werd het een plezierige rit. Even voorbij het stadje Beroun begint een prachtig heuvellandschap en Leen draaide zich vanachter het stuur halfom naar mijn zoontje Tim. “Zeg jongen,” zei hij, “wat hebben we in Nederland nou niet wat jullie hier in Tsjechië wel hebben?”, doelend op de omringende heuvels en bergen. Tim, toen vijf, nam even de tijd om over Leens vraag na te denken en antwoordde toen wijs: “Communisten!” Na een moment van totale verbijstering barstten Leen, Adrie en ik alledrie in lachen uit.

Ook Tims papa, die de jongens onlangs na een weekend weer thuisbracht, stond verbaasd over zijn wijsheden. “Ik zat laatst naar een documentaire over 20 jaar revolutie te kijken,” zei hij, “en was stomverbaasd dat jongeren van een jaar of 17, 18 jaar geen flauw benul hebben wat er op 17 november 1989 in ons land is gebeurd en wat communisme überhaupt inhield. Tim met zijn zeven jaar weet er stukken meer vanaf.” Tim vraagt er thuis inderdaad regelmatig naar. En dat is eigenlijk ook geen wonder als je eerste slimme opmerking over het communisme zo enthousiast is onthaald.