Mijn zoontje zou de beste schaatser worden die Tsjechië ooit heeft voortgebracht, vertelde ik een paar jaar geleden aan wie het maar horen wilde. Dat moest natuurlijk een makkie worden. Het lange baanschaatsen was hier totaal onbekend merkte ik al in 1996, toen ik zelf eens op mijn noren rondkrabbelde op een Brno’s ijsbaantje en zo werd nagestaard door de menigte op ijshockeyschaatsen, dat ik het maar bij die ene keer liet. “Mama, dat lijken wel langlaufski’s!” hoorde ik een ventje nog tegen zijn moeder zeggen toen ik mijn schaatsen uittrok. Geen wonder natuurlijk, want het enige goede resultaat ooit op Tsjechisch schaatsgebied dateerde toen van 1988, toen Jiří­ Kyncl 16e werd op de olympische 10 kilometer van Calgary. Kyncl, daar had niemand ooit van gehoord. En al helemaal niet van zijn coach, ene Petr Novák.

Om goed voorbereid te zijn op de toekomstige carriere van mijn zoontje, ging ik eind 2002 alvast op zoek naar een website van de Tsjechische schaatsbond. Een foto van de sympathieke Novák bracht me op het idee om hem eens een mailtje sturen. Tijdens de olympische spelen in Nagano had hij tot mijn grote plezier de schaatswedstrijden op een leuke en zeer deskundige manier becommentarieerd en daar wilde ik hem graag voor bedanken. Novák schreef een enthousiast bericht terug. Dat hij nog niet veel complimenten gekregen had. En dat hij een geweldig 15-jarig talent in zijn ploeg had, dat in de toekomst wel eens hoge ogen kon gaan gooien, vooral op de lange afstanden. Leuk dat hij zo in zijn pupillen gelooft, dacht ik toen nog, maar dat zal zo’n vaart wel niet lopen.

Tot ik in november 2005 hoorde van de wereldbekeruitslagen van het talent in kwestie, Martina Sáblí­ková. Heel voorzichtig begon ook de Tsjechische pers iets mee te krijgen van haar opzienbarende prestaties. Dankzij het medaille-optimisme van coach Novák kwam Martina tijdens de olympische spelen uiteindelijk vol in de schijnwerpers te staan. En na haar vierde plaats op de 5.000 m begon men zelfs te praten over een overdekte schaatsbaan. Want sinds het natuurijsbaantje van Svratka dicht is, zijn de mogelijkheden om op ijs te trainen in Tsjechië nihil.

Desondanks was mijn verbazing groot toen ik op de website van ’s lands grootste serieuze krant zowaar een heuse voorbeschouwing van Martina’s EK zag staan. Ook de sportrubriek van het journaal besteedde vanaf de eerste wedstrijddag ongekend veel aandacht aan haar verrichtingen in Collalbo, met als hoogtepunt een enthousiaste reportage over Martina en haar Europese titel op zondagavond. Tijdens de verkiezing van de sporter van het jaar, nog diezelfde avond, eindigde Martina als derde bij de vrouwen en liet ze met een in-gelukkige blik een langdurig applaus over zich heen komen. Petr Novák zat glunderend in het publiek. Bijna twintig jaar lang zag hij zijn trainersarbeid beloond met laatste en voorlaatste plaatsen op EK’s en nu zat hij daar opeens als coach van de Europees kampioene. Dat moet een geweldig gevoel zijn geweest. En dan is er ook nog een 15-jarige Milan Sáblí­k en een 17-jarige Andrea Jirků. Vandaar dat ik, omdat ik niet aan grootheidswaanzin lijd, mijn plannen met Tim als grootste Tsjechische schaatser ooit inmiddels maar in de ijskast heb gezet.

Op speciaal verzoek van Trea, met de hartelijke groeten aan de hele schaatsfamilie Brouwers