Maandag 27 november, de vooravond van de Albanese nationale feestdag. We verwachtten een kleinschalig feestje waar we het meisje dat ons per mail had uitgenodigd met gemak zouden opsporen. Maar al toen we het hotel naderden ontwaarden we de ene glimmend zwarte auto met vlaggetje en diplomatenkenteken na de andere en wisten: dit kan wel eens lastig gaan worden. Terwijl ik tussen de honderden gasten de mij onbekende Elona probeerde te vinden, hoorde ik Michal roepen: “Niet te geloven! Ik zie je later wel weer!” Zelf bleef ik mensen aanklampen tot ik Elona uiteindelijk vond. Met haar en nog een aantal Albaniëgangers van verschillende pluimage raakte ik verwikkeld in een interessant gesprek. Bijvoorbeeld over de ontactische zet van de Tsjechen om hun ambassadeur in Servië na de Kosovo-oorlog over te plaatsen naar Albanië. Maar dat terzijde.

Toen ik Michal later terugvond begreep ik zijn verbaasde uitroep. Want wat deed Pavlí­na hier, die ooit stage liep bij de blindenbibliotheek waar Michal zijn vervangende dienstplicht vervulde? Zeker in dienst van een hulporganisatie die iets voor Albanië doet, net als veel van de anderen die ik inmiddels had ontmoet. Maar nee, ze bleek getrouwd met de knappe Albanees die naast haar stond. Ze hadden elkaar ontmoet in Griekenland, waar hij net als vele andere Albanezen jarenlang woonde en werkte. Omdat Griekenland voor geen van beiden echt een thuisland was, besloten ze naar Tsjechië te vertrekken, naar Pavlí­na’s geboorteplaats Litoměřice. Genti vond werk in de kassen (waarvan ik nauwelijks wist dat die in Tsjechië bestaan), Pavlí­na verwacht binnenkort hun eerste kindje en ze zagen er tevreden uit samen.

Elona was de volgende die een kreet van verbazing sloeg. “Wat? Is dat meisje met een Albanees getrouwd? Arm kind! Condoleer haar maar van mij! Meer dan twee jaar geef ik ze niet! Ik ben feministe, weet je, en ik zeg je: onze mannen zijn echt hopeloos ouderwets. Die willen in alles het laatste woord hebben om gewichtig het hoofd van de familie uit te kunnen hangen.” Elona leek me het type dat haar vaderland langzamerhand aan het ontgroeien is en er met een mengsel van trots en afgrijzen op terugkijkt. Haar uitspraken neem ik daarom maar met een korreltje zout en wacht nieuwsgierig af hoe het verder gaat met het Pavlí­na en haar Albanees. Michal had in ieder geval nog een reden om blij te zijn dat hij de twee op deze sjieke receptie tegen het lijf liep: was hij tussen al die galajurken en smokings niet meer de enige in nonchalante outfit.