Waar ik hier soms aardig triest van kan worden is de Tsjechische klantonvriendelijkheid. Het is niet meer zo erg als in mijn beginjaren, maar toch. Laatst was er weer zo’n voorval. Dankzij het slakkentempo van een chagrijnige kassií¨re stond ik uren in de rij met mijn zoontjes. Alexander vond het wat lang duren allemaal en begon een beetje te jengelen. Let wel, ik heb het hier niet over huilen en al helemaal niet over schreeuwen. „Die opvoeding van tegenwoordig lijkt nergens meer op,” hoorde ik de al wat oudere kassamevrouw tegen de klant voor mij klagen. Op mijn „dobrí½ den” kwam van haar kant een zeer grimmige groet terug en daarna begon ze mij omstandig uit te leggen dat ik dat kind eindelijk een speen in zijn mond moest stoppen, omdat ze anders gek zou worden. Als ze zich liever bezig had gehouden met het scannen van mijn boodschappen, was ze heel wat sneller van ons af geweest. Toen we eindelijk de winkel konden verlaten hoorde ik haar nog een tijdje doormopperen over mijn vreselijke kinderen. „Tot ziens” kon er uiteraard niet af. Over welopgevoedheid gesproken.

Natuurlijk ligt het niet alleen aan het winkelpersoneel zelf, sommige klanten kunnen er ook wat van. Toen ik in een cd-winkel zag hoe een vrouw een cd op de toonbank smeet met de woorden: „Btw-bon!” vertaalde ik dat in gedachten met: „Goedemiddag, ik wil graag deze cd en kunt u me er een btw-bon bijgeven?” Verkooppersoneel wordt natuurlijk niet echt blij van zulk arrogant klantengedrag en dat komt hun humeur niet ten goede. Het zal nog wel een tijdje duren voor verkopers en klanten tot de conclusie komen dat het met een glimlach meestal toch echt beter gaat.

Gelukkig zijn er ook lichtpuntjes in deze duisternis. Bijvoorbeeld in de persoon van een vrolijke vuilnisman. We komen de vuilniswagen vaak tegen als we onderweg zijn naar de kleuterschool en onze favoriete vuilnisman zwaait dan altijd vrolijk naar mijn zoontje Tim. Toen we een tijdje terug zagen hoe de plasticcontainer werd geleegd en er niet naar Tim werd gezwaaid, zei die zwaar teleurgesteld: „Waar is mijn vriend?” Die kwam gelukkig de volgende dag weer voor het gewone vuil. Ik wilde net wat grote dingen in de container gaan gooien, toen Tim’s vriend zei: „Geef maar hier, hoor, ik gooi het er wel in. En een prettige dag nog!” De chauffeur van de vuilniswagen zat ondertussen een boek te lezen. Dus niet alleen vrolijke vuilnislui, maar ook nog eens intelligente. Dat werpt meteen een heel ander licht op je dag.