Het hotel in Minsk

Met een visum voor Minsk, Moskou en Tashkent en een koffer vol spijkerbroeken, panty’s en Rubik’s kubussen stapten Milan en zijn collega op het vliegtuig. Het duurde niet lang of alle illegale geldwisselaars van Minsk wisten dat er een Tsjechische delegatie met aantrekkelijk handelswaar gearriveerd was. “Het was een komen en gaan van gegadigden in onze hotelkamer. Twintig roebel voor een kubus, 150 voor een spijkerbroek, dat waren belachelijk hoge bedragen voor de doorsnee Rus, maar die geldwisselaars hadden toch geld zat. Een binnenlandse vlucht naar Tashkent en terug kostte toen maar 60 roebel, kan je nagaan.”

Vlakbij het hotel in Minsk

En zo vertrokken ze voor een lang weekend naar Oezbekistan, nadat ze zich eerst met een smoes onder de vrijdagsles uit hadden gepraat. En werden daar op straat steeds opnieuw aangesproken door duistere figuren die wilden kopen, kopen, kopen. De laatste spijkerbroeken gingen voor 200 roebel van de hand. Tashkent bleek een prachtige stad en dit hele avontuurlijke reizen smaakte naar meer. “Wat dacht je van kuurstad Bat’umi aan de Zwarte Zeekust?” stelde Milan voor.

De Georgische Sovjet-republiek stond echter niet op hun lijstje toegestane reisbestemmingen van de Sovjet-ambassade. Met een balpen met dezelfde kleur inkt voegden ze hun nieuwe bestemming aan de visumlijst toe, maar andermans handschrift nabootsen in cyrillisch schrift bleek niet zo eenvoudig. De douanier op het vliegveld had dan ook zijn bedenkingen. Milans verhaal dat de ambassade-medewerker midden tijdens het opstellen van het document werd afgelost door een collega met -uiteraard- een ander handschrift, vond hij echter geloofwaardig genoeg en daar gingen de heren weer. Dit keer naar zee, de ultieme droom van bijna iedere Tsjechische reiziger.

“En hoe kwamen jullie eigenlijk aan die spijkerbroeken, die waren toch ook in Praag niet zomaar te koop destijds?” vroeg ik dom. “Gewoon uit de Tuzex-winkel, waar partijleden westerse producten konden inslaan. En niet alleen zij, maar ook de gewone man die op straat zwart Tuzex-bonnen ritselde bij de geldwisselaars.” Het is me volledig duidelijk. Creativiteit was voor de socialistische burger een van de belangrijkste eigenschappen. Wat Milan tegenwoordig het liefst doet? Reizen natuurlijk, naar Latijns-Amerika en Zuid-Afrika bijvoorbeeld. Je gaat toch niet thuis zitten als er zoveel anders moois te zien is op de wereld!