Ooit ging ik met een vriend naar Olomouc om een dagje op stap te gaan met Petr, die daar in opleiding was voor pastoor. We zouden hem oppikken op het seminarie in het oude centrum van de stad. Daar aangekomen duwde Marek de zware deur van het indrukwekkende gebouw open en liepen we beiden naar binnen. Leuk, zo kom je nog eens ergens, dacht ik nog, maar die blijdschap was van korte duur. De portier, die zag dat de zaak volledig uit de hand dreigde te lopen, maakte mij in vriendelijke doch besliste bewoordingen duidelijk dat damesbezoek hier niet gewenst was. Ik mocht wachten in de hal. En daar voelde ik me behoorlijk buitengesloten.

Vrijdag begaf ik me weer op glad ijs, want ook de Fajn bar in Praag is mannenterrein. Gelukkig nemen ze het hier wat minder nauw met de regels en mocht ik gewoon naar binnen. Toegegeven, toen ik er twee weken eerder alleen was en even moest wachten voor Vladimí­r verscheen, voelde ik me wel wat opgelaten tussen al dat manvolk. Uiteindelijk werd het gewoon een erg gezellige avond. Vrijdag ook. Dit keer was ik met Michal, die duidelijk in de smaak viel bij bepaalde heren. Dat streelde mijn ijdelheid wel, hoewel je er natuurlijk je vraagtekens bij kunt zetten als je man populair is bij de gasten van een gay club. Ik kon er in ieder geval wel om lachen toen een jongen hem net niet onopvallend genoeg met zijn mobiel op de foto zette om hem aan zijn verzameling knappe mannen toe te voegen. Michal zelf had zijn foto-uitrusting ook bij zich, maar dan om de sterren van de travestieshow vast te leggen. Dat ik de enige vrouwelijke verschijning was klopt dus eigenlijk niet helemaal.

Toen we alweer thuis waren ontdekte Vladimí­r dat hij zijn mobiel in het café had laten liggen. Michal bood aan er nog even heen te rijden en ontdekte bij binnenkomst in de bar dat er inmiddels een heel ander publiek zat. Een kale man in de hoek kwam hem verdacht bekend voor en langzaam drong de waarheid tot hem door. Dit was een man die hij kende van internationale bruiloften. Dit was niet zo maar een gast, dit was een Amerikaanse katholieke pastor. In een gay club. De herkenning was duidelijk wederzijds, want de eerwaarde heer wendde zijn blik snel af om intensief naar het tafeltje voor hem te gaan zitten staren. Ook Michal deed of er niks aan de hand was en ging snel weer naar huis. Dit gaan we dus maar niet aan onze streng katholieke vrienden vertellen, besloten we. Laatst wilden die ons er nog van overtuigen dat homosexualiteit een vrij goed te genezen ziekte is. Als pastoor mag je je volgens hen waarschijnlijk best vertonen in een exclusieve mannengelegenheid, maar dan wel van het soort dat ik in Olomouc niet binnenkwam.